Author: admin

Wielka Sobota to dzień bez Eucharystii, bez uroczystych śpiewów, bez dzwonów. Jest najbardziej cichym w całym roku liturgicznym, całkowicie skupionym na Grobie Pana.  To cisza zawodu, żalu, cierpienia, ale nie pustki i rozpaczy. Po dramatycznych wydarzeniach trwając przy grobie, przypominamy sobie słowa o świątyni, którą Jezus w trzy dni odbuduje. Pełni nadziei, adorując Chrystusa w ciszy, oczekujemy poranka zmartwychwstania.

ŚWIĘCENIE POTRAW

Święconka wielkanocna, to tradycja pełna symboli, znaczeń i rodzinnego ciepła. Udekorowane białymi serwetkami i zielonymi gałązkami bukszpanu (symbolami życia i trwałości) koszyczki z potrawami są symbolicznym łącznikiem pomiędzy okresem wyciszenia i świętowania oraz pięknym połączeniem duchowości i rodzinnej pamięci.

Przyniesione do kościoła przez wiernych na godz. 10.00 i 11. 30 koszyczki wypełnione tradycyjnymi potrawami ksiądz proboszcz po odmówieniu modlitw błogosławieństwa  poświęcił. Każdy z przyniesionych produktów ma określone znaczenie. Jajka to symbole życia, odrodzenia i płodności. Baranek to znak Chrystusa zmartwychwstałego, symbol odradzającego się życia i zwycięstwa nad śmiercią. Chleb odnosi się do Ciała Chrystusa, podstawy codziennego życia, dobrobytu i dostatku. Chrzan kojarzy się z goryczą Męki Pańskiej, która jednak prowadzi do zwycięstwa oraz z siłą i zdrowiem. Sól ma chronić przed zepsuciem i oznacza oczyszczenie.

Spożycie poświęconych potraw podczas uroczystego śniadania wielkanocnego, ma podkreślić radość ze zmartwychwstania i zakończenia czasu wyrzeczeń oraz ze wspólnie spędzonego czasu w gronie rodzinnym.

Wielki Piątek to dzień milczenia, modlitwy oraz rozważania tajemnicy odkupienia i miłości Boga objawionej w ofierze Chrystusa. Zarazem jedyny w roku, gdy Kościół nie sprawuje Mszy św. lecz kontempluje mękę i śmierć Chrystusa na krzyżu.

O godzinie 18.00, w kościele pogrążonym w ciszy, pełnym powagi i prostoty pani Renata Szumera zaznajomiła wiernych z przebiegiem liturgii Męki Pańskiej. Zapoczątkowało ją wejście do świątyni celebransa z asystą. U stóp ołtarza  kapłan przyjął postawę pokory jako znak adoracji, pokuty i najgłębszego uniżenia przed Bogiem.

Liturgię słowa rozpoczęła modlitwa oraz czytania z Księgi proroka Izajasza i Listu do Hebrajczyków. Kapłan wraz z lektorami przeczytał opis Męki Pańskiej według św. Jana ukazujący cierpienie, sąd, ukrzyżowanie i śmierć Jezusa. Po homilii rozpoczęła się uroczysta i mająca rozbudowaną formę modlitwa powszechna za Kościół, papieża,  duchowieństwo, wiernych oraz cały świat.

Kulminacyjnym punktem całej liturgii było uroczyste odsłonięcie Krzyża. Stopniowemu ukazywaniu ramion Krzyża towarzyszyło trzykrotne wezwanie celebransa Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata,  na które wierni odpowiadali Pójdźmy z pokłonem. Adorację Krzyża, zapoczątkował  celebrans i służba liturgiczna. Wierni przyklękając i całując Krzyż wyznawali swoją wiarę w Chrystusa, który przez Krzyż przyniósł światu zbawienie.

Po adoracji Krzyża kapłan przeniósł z ciemnicy na ołtarz Najświętszy Sakrament i udzielił komunii wiernym Hostiami konsekrowanymi podczas Mszy Wieczerzy Pańskiej.  Następnie monstrancję z Najświętszym Sakramentem, okrytą białym welonem symbolizującym całun, którym było owinięte ciało zmarłego Chrystusa, umieścił w Grobie Pańskim.   Przy śpiewie trzeciej części Gorzkich Żali rozpoczęła się adoracja.

1 2 ►