Wielka Sobota to dzień bez Eucharystii, bez uroczystych śpiewów, bez dzwonów. Jest najbardziej cichym w całym roku liturgicznym, całkowicie skupionym na Grobie Pana. To cisza zawodu, żalu, cierpienia, ale nie pustki i rozpaczy. Po dramatycznych wydarzeniach trwając przy grobie, przypominamy sobie słowa o świątyni, którą Jezus w trzy dni odbuduje. Pełni nadziei, adorując Chrystusa w ciszy, oczekujemy poranka zmartwychwstania.
ŚWIĘCENIE POTRAW
Święconka wielkanocna, to tradycja pełna symboli, znaczeń i rodzinnego ciepła. Udekorowane białymi serwetkami i zielonymi gałązkami bukszpanu (symbolami życia i trwałości) koszyczki z potrawami są symbolicznym łącznikiem pomiędzy okresem wyciszenia i świętowania oraz pięknym połączeniem duchowości i rodzinnej pamięci.
Przyniesione do kościoła przez wiernych na godz. 10.00 i 11. 30 koszyczki wypełnione tradycyjnymi potrawami ksiądz proboszcz po odmówieniu modlitw błogosławieństwa poświęcił. Każdy z przyniesionych produktów ma określone znaczenie. Jajka to symbole życia, odrodzenia i płodności. Baranek to znak Chrystusa zmartwychwstałego, symbol odradzającego się życia i zwycięstwa nad śmiercią. Chleb odnosi się do Ciała Chrystusa, podstawy codziennego życia, dobrobytu i dostatku. Chrzan kojarzy się z goryczą Męki Pańskiej, która jednak prowadzi do zwycięstwa oraz z siłą i zdrowiem. Sól ma chronić przed zepsuciem i oznacza oczyszczenie.
Spożycie poświęconych potraw podczas uroczystego śniadania wielkanocnego, ma podkreślić radość ze zmartwychwstania i zakończenia czasu wyrzeczeń oraz ze wspólnie spędzonego czasu w gronie rodzinnym.
